"Wiktor Hugo ze sceny świata schodzi w apoteozie - pisał o jego zgonie Władysław Mickiewicz, niechętny nekrologista Cypriana Norwida - milion ludzi towarzyszył jego trumnie aż do Panteonu. Mnóstwo cudzoziemców za zaszczyt sobie poczytywało wziąć udział w jego pogrzebie, a przedstawiciele władz i urzędów, które miał w pogardzie, podnosili swą obecnością wspaniałość tej niezwykłej ceremonii; szli oni za jego karawanem, jak w Rzymie starożytnym zwyciężeni wlekli się za wozem zwycięzcy". Zwłoki Wiktora Hugo spoczęły pod kopułą Panteonu. Zwłoki Norwida i Ołizarowskiego przeniesiono wkrótce na cmentarz Montmorency... do zbiorowego grobu emigracyjnego. Najpierw spoczął w nim Olizarowski, przywieziony z cmentarza w Ivry w maju 1886 r. W listopadzie 1888 r. do tego samego grobu trafiły i doczesne szczątki Norwida. Nad cichą i samotną mogiłą zaświeciła wtedy potężnym blaskiem trzecia aureola. Żaden z zarejestrowanych tu trzech przekładów nie odznacza się, mówiąc nawiasem, większą wartością poetycką. Najlepsze jest bez wątpienia tłumaczenie Pajger-ta, korzystnie odbijające od amatorskich wypracowań Grzymałowskiego i Konopackiego.
Norwid .