Poezja Wiktora Hugo dotarła do Polski już na początku dwudziestych lat XIX w., szybko znajdując wielbicieli i tłumaczy wśród młodszego pokolenia literackiego, tak że w latach 1830-1840, to jest do chwili ogłoszenia drukiem pierwszego książkowego wyboru wierszy francuskiego poety w tłumaczeniu Brunona Kicińskiego (Wybór poezji pomniejszych, Warszawa 1840), nie było prawie roku, w którym by się nie ukazał na łamach czasopism polskich jakiś jego utwór poetycki. Przekładali wtedy wiersze Hugo zarówno "pseudo-klasycy", jak i romantycy, a nawet zupełni rymokleci. We wspomnianym powyżej okresie wystąpili między innymi jako tłumacze francuskiego poety (zachowuję porządek alfabetyczny): Amurat Baranowski, Franciszek Salezy Dmochowski, Walerian Grzymałowski, Stanisław Jaszowski, Bruno Kiciński, Szymon Konopacki, Dominik Magnuszewski, Padlewski, Stanisław Rosołow-ski, Marceli Bogoria Skotnicki, F. Urlick, Celestyn Wik-torowicz, Gustaw Zieliński oraz zagadkowy F. W., którego można z pewnym prawdopodobieństwem utożsamić z Feliksem Wrotnowskim (boć przecież nie z Franciszkiem Wężykiem!).
Norwid .